Η ιστορία του Μπριτζ
Από τα πολλά αθληματα που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για την ψυχαγωγία του, το μπριτζ είναι ένα απο τα πιο δημοφιλή.
Οι Άγγλοι ξετρελαμένοι με το κρίκετ, οι Γάλλοι αγαπούν την ποδηλασία, οι Ρώσοι επιδίδονται στο σκάκι, ενώ το μπέιζμπωλ είναιτο εθνικό σπορ των Αμερικανών. Όλες όμως οι εθνικότητες παίζουν μπριτζ. Αυτό στο οποίο απέτυχε ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Ναπολέων, το πέτυχε το μπριτζ: να εξαφανίσει τα σύνορα και να καθιερώσει μία κοινή γλώσσα που να μιλιέται απ’ όλους τους παίκτες. Το μπριτζ ψυχαγωγεί Άραβες και Αμερικανούς,Ιρλανδούς και Ινδούς, τραπεζίτες και ταξιτζήδες.
Από το Ουίστ στο Μπριτζ
Δεν είναι γνωστό ποιος εφεύρε το μπριτζ. Αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι το μπριτζ προέρχεται απο το ουίστ(whist). Στο ουίστ, τα 52 φύλλα της τράπουλας μοιράζονται σε 4 παίκτες και το τελευταίο φύλλο καθορίζει το ατού. Το σχετικά απλό αυτό παιχνίδι παιζόταν μανιωδώς επί 3 περίπου αιώνες στην Αγγλία.
Πως, όμως προέκυψε το μπριτζ από το ουίστ ? Εδώ οι ιστορικοί διαφωνούν και κάθε λαός δίνει τη δική του –κάπως σωβινιστική-εκδοχή. Οι Ρώσοι λένε ότι το μπριτζ είναι ένα μείγα του ουίστ και του ρώσικου παιχνιδιού βιντ, το δε όνομα προήλθε από το μπιρίτς. Οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι το μπριτζ παιζόταν στην Κωνσταντινούπολη από το 1860. Οι Γάλλοι προβάλλουν ότι το μπριτζ ήταν γνωστό επί πάρα πολλά χρόνια στη Ριβιέρα με το όνομα κεντίβ.
Η εμφάνιση του μπριτζ στην Αγγλία τοποθετείται στο 1894,μετά την επιστροφή του Λόρδου Broughamαπό τη Γαλλία όπου είχε μάθει το παιχνίδι. Μοιράζοντας τα φύλλα σε μια παρτίδα ουίστ στο PortlandClub, παρέλειψε να ανοίξει το τελυταίο φύλλο για να ορίσει τα ατού, «Να με συγχωρείτε», είπε στους συμπαίκτες του, «Νόμιζα ότι έπαιζα μπριτζ». Οι φίλοι του έδειξαν αμέσως ενδιαφέρον , και μετά από μερικούς μήνες όλοι στο PortlandClubδεν έπαιζαν πια παρά μόνο μπριτζ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ακούγονταν και αντίθετες φωνές. Ο περίφημος Cavendish, μεγάλος μαιτρ του ουίστ, έβρισκε το μπριτζ ανόητο και βαρετό. Αρνήθηκε να ξαναπάει στο PortlandClub, και χαρακτήρισε την επικράτηση του μπριτζ εκεί σαν βεβήλωση του ναού του ουίστ. Πρέπει, όμως, να σημειωθείότι μερικά χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Cavendish άλαξε γνώμη και έφτασε στο σημείο να πει για το μπριτζ ότι «δεν υπάρχει άλλο παιχνίδι στον κόσμο που να συνδυάζει σε τέτοιο βαθμό την προσωπική ικάνοτητα και λογική του ανθρώπου – ο έξυπνος παίκτης επικρατεί πάντα των υποδεέστερων αντιπάλων του.»
Την εποχη εκείνη, το μπριτζ ήταν ακόμα ένα παιχνίδι της αριστοκρατίας. Στις παρτίδες επικρατούσε επισημότητα και μια ατμόσφαιρα υπερβολικής ευγένειας. Κανένας δεν έπαιζε φύλλο χωρίς να ρωτήσει: «Μου επιτρέπεται να παίξω, συμπαίκτη;», και εκείνος απαντούσε: «Παρακαλώ, συμπαίκτη».
Το μπριτζ σήμερα
Το μπριτζ, πήρε τη σημερινή του μορφή την 1η Νοεμβρίου 1925 στην Αμερική. Ένα απόγευμα, κατά τη διάρκεια μιας κρουαζιέρας με το υπερωκεάνιο Finlandαπό το SanFranciscoστη Νέα Υόρκη, ο HaroldS. Vanderbildκαι μερικοί φίλοι του καθιέρωσαν τους κανόνες που ισχύουν σήμερα. Καθώς έπαιζαν auctionbridge, μια εξελιγμένη μορφή του ουίστ, oVanderbildπρότεινε να συμπεριλάβουν ορισμένους κανόνες από το γαλλικό παιχνίδι plafond, καθώς και μία μέθοδο βαθμολογίας που είχε επεξεργαστεί ο ίδιος. Το παιχνίδι που προέκυψε ονομάστηκε contract bridge.
Το contractbridgeγνώρισε σύντομα μεγάλη επιτυχία και εξαπλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο, εκτοπίζοντας το auctionbridge. Το 1928 διοργανώθηκε το πρώτο εθνικό πρωτάθλημα μπριτζ στην Αμερική που ονομάστηκε Κύπελλο Vanderbild. Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του περιοδικού BridgeWorld που ήταν αποκλειστικά για αφιερωμένο στο καινούριο παιχνίδι. Το κλειδί της μεγάλης επιτυχίας του contractbridge ήταν χωρίς αμφιβολία η μέθοδος βαθμολογίας του Vanderbild. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια αυτή μέθοδος χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα με ελάχιστες επουσιώδεις τροποποιήσεις.
Το 1925 εμφανίστηκε ένας νεαρός που γοητεύτηκε σε τέτοιο βαθμό από το καινούριο παιχνίδι, ώστε να αφιερώσει τη ζωή του σ’ αυτό. Το όνομα του ήταν ElyCulbertson, και γρήγορα αναδείχτηκε σε ιδιοφυία του μπριτζ. Έμεινε στην ιστορία σαν «ο μάγος», και υπήρξε ο μοναδικός άνθρωπος που έγινε εκατομμυριούχος από το παιχνίδι. Ο Culbertson πέτυχε να αποσυνδέσει το μπριτζ από την αριστοκρατία και να το μετατρέψει σε ένα άθλημα για όλο τον κόσμο. Ανέπτυξε ένα σύστημα που παίζεται ακόμα ευρύτατα, και το καθιέρωσε συμμετέχοντας σε αγώνες επίδειξης μαζί με τη γυναίκα του Josephine. Χάρη στους Culbertsonτο μπριτζ γνώρισε εκπληκτική δημοσιότητα. Σήμερα, οι στήλες μπριτζ των εφημερίδων διαβάζονται από δεκάδες Αμερικανών.
Η εξάπλωσή του στην Ευρώπη ακολούθησε σύντομα. Οι μεγαλύτερες Ομοσπονδίες είναι αυτές της Ολλανδίας, της Γαλλίας και της Μεγ. Βρετανίας. Η Πανευρωπαïκή Ομοσπονδία Μπριτζ (EBL) έχει 37 χώρες-μέλη με σύνολο εγγεγραμμένων αθλητών 320.000. Ο αριθμός των παικτών, όμως, υπολογίζεται σε 20.000.000 περίπου στην Ευρώπη και σε 50.000.000 σ΄όλο τον κόσμο.
Το μπριτζ στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το παιχνίδι οργανώθηκε το 1965 με την ίδρυση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Μπριτζ (ΕΟΜ). Το 1975, το μπριτζ αναγνωρίστηκε επίσημα από το κράτος σαν άθλημα( Ν. 75/75). Η ΕΟΜ έχει σαν μέλη της 33 περίπου σωματεία μπριτζ κυρίως της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Σωματεία υπάρχουν και σε αρκετές άλλες πόλεις (Χανιά, Σέρρες, Καλαμάτα, Ηράκλειο, Πάτρα, Ναύπλιο κτλ.). Οι εγγεγραμμένοι αθλητές είναι περίπου 3500 αλλά το σύνολο των παικτών στην Ελλάδα φτάνει τους 30.000.
Παρά το μικρό του μέγεθος, το ελληνικό μπριτζ έχει προσφέρει στη χώρα διεθνείς επιτυχίες που θα τις ζήλευαν πολλά άλλα αθλήματα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την 4η θέση στο Πανευρωπαïκό Πρωτάθλημα 1989, την 5η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Μπριτζ το 1988, την 1η θέση στο πρωτάθλημα Νέων (παίκτες μέχρι 25 ετών) ΕΟΚ 1987, την 5η θέση στο Πανευρωπαïκό Πρωτάθλημα Νέων 1988, την 3η θέση στο Πρωτάθλημα Γυναικών ΕΟΚ 1989, κ.α.
Η Ελλάδα οργάνωσε με επιτυχία το Πανευρωπαïκό Πρωτάθλημα 1971, την Πανευρωπαïκή Κατασκήνωση Νέων 1983 και το Πρωτάθλημα των χωρών μελών της ΕΟΚ το 1991.